Wat oudere gedichtjes

Mama, thnx voor alles wat je voor me doet.
je droogde me tranen als klein meisje,
en nu ben je er voor me, als het moet.

Veel dingen mee gemaakt.
ik alleen, jij alleen, wij samen,
het heeft onze hart geraakt.

Ik was klein, wist nog niks van mensen.
maar jij hielp me door alle shit heen,
wat viel er voor mij dan nog te wensen?

Was een klein meisje, maar gedroeg me groot.
één ding weet ik zeker, jij laat me nooit in de steek,
al heb ik veel problemen, en lig ik in de goot.

Nu ik groot ben, weet ik dat ik op je kan rekenen.
ik kan wel zeggen, ik hou van je enzo.
maar jij bent de persoon die het meest voor me zal betekenen!!

____________

niemand zegt hoe je moet leven.
niemand leert, hoe je om iemand moet geven.
niemand leert je, om met je mede mens te delen.
niemand leert, om je lover te strelen.
niemand leert, hoe je met je pijn moet omgaan.
niemand leert je, wat je moet doen, als je alleen komt te staan.
niemand, behalve jij zelf zal dit alles moeten leren.

----

pijn, verdriet, blijheid, gelukkig, tranen en een lach.
dat is alles, wat je in dit leven verwacht.
als liefst ben je happy, en blij.
met in je hele leven, een hoop zonneschijn.
helaas loopt niet alles zo, het is jammer maar waar.
maar altijd is er een stemmetje, hopelijk gaat het steeds beter, en wacht dan maar!!

---------

jij moet beseffen wat ik allemaal voor je deed.
hoeveel tijd ik aan je heb besteed.
Je moet echt weten dat je de enigste bent voor wie ik dit deed.
Je moet weten, er is veel gebeurd, en dat is wat ik het liefst vergeet.
veel kansen heb ik je gegeven,
gaf je me leven.
legde mijn hart in je handen, je was de enige bij wil ik wilde zijn.
geen idee, wat er ging gebeuren, het was een risico vol met pijn.
het gevoel wat je me allemaal hebt aangedaan, voelde eerst niet echt.
tot de laaste keer dat je me kwetste, en voelde me daardoor heel slecht.

----

Wat oudere gedichtjes,maar zet ze erop,wil ze toch niet van mijn computertje afhalen.

kijk naar het verleden, en denk diep na.
pijn en verdriet maar kijk waar ik nu sta.
in leven, zijn we niet zeker.
al voelde ik wel blijheid, al is het maar voor even.
zelfverzekerd, wetend dat mensen om ons geven.
dat we niet alleen staan, want samen is beter dan alleen.
kijk is naar de wereld, en kijk is om je heen.
kijkend naar boven, we bidden tot god.
vragende ogen, wetend wat ze vragen, is dit ons lot.
zoveel problemen, en dat maakt ons kapot.
tranen worden keer op keer weggeveegd.
hoeveel mensen hebben wel niet om een beter leven gesmeekt.
kijken naar de toekomst, zijn benieuwd naar wat ons toekomt.
geen idee we zullen moeten wachten.
we zullen sterk moeten blijven.
want wij mensen zijn in dit leven schietschijven.
problemen worden steeds weer op ons afgevuurd.
dit alles heeft me eigenlijk al te lang geduurd.
we zullen alles zelf moeten oplossen.
want er is niemand die ons de goede kant opstuurt.
______

aan woorden heb ik niks.
je zegt ze, omdat ik ze wil horen.
je hoeft ze niet te menen.
want na 1000 woorden, ben je gelijk verdwenen.
1000 woorden, die ik zo graag hoorde.
maar je meende ze niet schat.
na 1000 woorden, verliet je me.
nadat je met een ander de nacht door bracht.
zoveel beloftes, maar géén een was er waar.
je zei,en beloofde me, we blijven altijd bij elkaar.
je hield van me, tenminste, dat waren jou woorden.
ik wilde echt geloven, dat we bij elkaar hoorden.
misschien, weet je niet eens waar de woorden voor stonden.
ik dacht heel lang, dat ik de ware had gevonden.
was naif, of ik luisterde te veel naar mijn hart.
zoveel ging er mis, maar gaf je steeds een andere start.
iedere keer, stond ik voor je klaar.
steeds als je me nodig had, was ik daar.
om je te steunen, te helpen, of wou er gewoon voor je zijn.
bleef om je geven, bleef van je houden, ookal deed je me nog zoveel pijn
_____

Valentyn, is de dag, dat je je geliefde mag vertellen, dat je van der houdt.
dat je niet zonder haar kan, en haar lief hebt, en haar altijd 100% vertrouwd.
dat je de woorde ook nog is meent, en op die dag, helemaal voor haar bent.
dat je haar de woorde laat voelen, die je tegen haar hebt gezegd.
dat je haar mist, als ze niet bij je is, en je voelt je dan zo slecht.
dat je ieder moment van de dag, elke seconde, alleen aan haar denkt.
dat je ookal ben je niet bij haar, je hart aan haar schenkt.
dat je niet twijfelt, over de woorde die ze zegt op dat moment.
dat ze je vertelt, dat je de enige voor haar bent.
dat ze vertelt, hoeveel ze van je houdt, en niet zonder haar kan.
dat ze je niet myn vriendje noemt, maar trots zegt: dit is mijn man.
dat ze je laat voelen, dat ze niet zonder je kan, en dat ze je mist.
dat ze verteld,, dat je nooit een seconde uit haar gedachte ben gewist.
dat ze je verteld, en laat voelen, dat ze er altijd voor je zal zijn.
dat ze je beloofd, met woorde, ik doe je never geen pijn.
dat je bij elkaar bent, niet alleen vandaag, geen week, maar wel 100 jaar.
Valentijn is de dag, dat je elkaar mag vertellen dat je de ware bent voor elkaar.

____

k voel de kou, en kan niets meer horen,
op dit moment ben ik aan het zoeken voor de juiste woorden.
pak en pen en papier. mijn leven is zo koud, en zet het neer.
de kou werd wat minder, maar nu wordt het meer en meer.
blijven hopen, op een betere tijd, steeds weer.
maar steeds mislukt het, keer op keer.
al die verdriet, ik krijg het niet meer uit mijn hoofd.
geen gevoel, door de pijn ben ik verdoofd.
vraag me af, wanneer het beter zal worden, maar wie niet.
door dit gevoel te beschrijven, zul je zien, hoe ik het zie.
mijn lichaam voelt koud, en doet pijn.
gewoon door alle problemen, ik had gehoopt dat het anders zou zijn.
ik bekijk het nieuws, en zie al die narigheid.
wil het niet meer weten, want het steeds hetzelfde gezeik.
ruzies, oorlog, moorden, en verkrachtingen.
ik had voor 2007 toch wel andere verwachtingen.
mensen dromen, en ze huilen met veel verlangen.
verlangen naar geluk, en kijken naar de tranen op hun wangen.
voelen zich door al die shit in zich zelf gevangen.
iedereen staat wel is in de kou, sommige alleen wat meer als andere.
ik vraag me af, wanneer de rollen zich omkeren, en de dingen verandere.

Kijk goed om je heen,
wat is er gebeurd,
waarom staat het merendeel alleen?

Mensen worden egoistisch,
denken alleen aan hun zelf,
nee,het klinkt niet logisch.

Denk aan de mede mens,
vrede op aarde,geluk voor iedereen,
is dat niet ieders wens?

____

Je vind niet zomaar het rechte pad,
vaak neem je de verkeerde weg,
en denkt eraan terug,
wat voor  keuzes je had.

Maar tijd valt niet te keren,
al probeer je het nog zo hard,
maar het is jouw pad die je koos,
nee, je kan de tijd niet keren.

Één en één is te simpel,ook zwart wit,
er zijn meerdere wegen,
meerdere keuzes,
die jij met je hart, en verstand moet maken,
ook als het even tegen zit.

Wat is liefde, ik vraag me dat vaak af,
en als je wegloopt voor het liefdesverdriet,
ben je dan niet heel erg laf?

En als je diep van binnen kijkt,
is die jongen dan zo aardig,
zo perfect, zoals het lijkt?

En als je denkt het is voor altijd,
gaat het dan niet juist mis,
en ben je je eerste liefde dan kwijt?
______

Durf het maar aan, je hart te geven,
durf maar te dromen.
durf maar je leven te geven.

Durf het maar aan, van geluk te gaan zuchten,
Durf het maar aan,
durf je hart maar tegen je liefje te luchten.

_________

Een eerste liefde, doet vaak het meest pijn,
jullie zouden vooraltijd samen blijven,
Samen zouden jullie genieten,
tot het over is, dan is het niet meer zo fijn.

Dan droom je over zijn gezicht,
de dingen die hij je zei,
het houden van,
Oh god, wat doet het pijn.

Vooraltijd, zul je hem niet vergeten,
hij was de allerliefste,
je ware echte liefde,
je zou je leven met hem delen.

Mijn lieve buurvrouw, had helaas gister slecht nieuws, ze heeft borstkanker, dus ze wordt nu binnenkort geopereerd, en krijgt stralingen, ik hoop er het beste van,net zoals de rest van de mensen die om haar geven.
Ik vind het heel rot, kon het ook niet geloven toen ik het gister hoorde, en had vandaag toch wel een heel zware dag op mijn werk, had geen puf, totaal energie-loos.

Toch dacht ik ook aan mijn site, waar ik toch een tijdje niet meer ben opgeweest, en dus wil nu graag weer mijn gedachtens delen, en mijn gedichten schrijven, om mijn gevoelens te kunnen verwerken.

Kanker,

Zoals de mensen al zeggen,
Een klein woordje, maar de betekenis is groot,
voor de één een scheldwoord,
voor de ander de dood.
______

Pijnlijke woorde,
daar zit je in het ziekenhuis,
en moet die ellende aan horen.
Toch weet je vrolijk te zijn,
Blijf je lachen en dansen,
ondanks alle pijn.
Respect voor hoe je ermee omgaat,
pijn voor de mensen die om je geven,
geloof me buuf, nooit dat iemand je in de steek laat.
maar weet toch dat ik die ziekte erg haat.
______

Scheld ermee, doe andere maar pijn,
het lijkt heel erg stoer, en je voelt je sterk,
maar dat is alleen maar schijn.

Jij voelt de constante pijn niet,
scheld ermee,
maar je voelt niet het verdriet.

Tijd dat je je ogen eens opent,
denk is een keertje na,
want kanker is een ziekte,
en die is slopend.

Even wat anders, tussen de lange verhalen door. IK ben dol op gedichten schrijven, mede omdat ik mijn gevoel erin kan stoppen.
Alleen, mocht je een gedichtje mooi vinden, en het misschien willen gebruiken voor iets (niet dat ze perfect, of helemaal fantastisch zijn)wil ik jullie toch vragen,om dan een reactie te schrijven bij de blog, met de titel van het gedichtje. IK zou dat heel erg op prijs stellen!!
Bedankt alvast!!


Joey :
-------
Ga, als je denkt dat je moet gaan,
Laat je niet tegenhouden.
Ik zal altijd achter je staan,
En voor altijd van je houden.

Luister klein ventje, ik zal je missen,
Maar ga als je voelt dat het moet.
Je zit in mijn hart, zal je nooit uitwissen,
Maar je weet niet wat je vertrek met me doet.

Tranen die ik laat stromen,
Ik weet het, het is goed.
Maar het doet pijn, het moest goedkomen,
Maar ik accepteer het lot,omdat het moet.

Je bent vertrokken,zonder dat ik je kon leren kennen,
Vertrok zonder reden, naar het paradijs.
Zonder dat ik met liefde je kon verwennen,
Maar ik zal nooit vergeten, je zit in mijn hart tot het eind,
En door de kracht die je vanuit het paradijs naar me zend,
Sta ik op mijn voeten, en blijf ik overeind.
-----------------------------------------------------

Iemand:

Ooit iemand verloren,
waar je zielsveel van hield.
de pijn is te hard en te sterk,
en het heeft je in je macht.

ooit iemand verloren,
waar je zoveel om gaf,
dat de zon stopte met schijnen,
en je het nooit had verwacht.

Ooit iemand verloren,
die je zo lief had,
dat je het verschil,
tussen nacht en dag niet zag,

Ooit iemand verloren,
die je zo graag mocht,
die je nu verloren heb,
waar je ooit zo naar heb gezocht?
-------------------------------------------

Sprookje :

Mijn sprookje,
gebroken en verloren,
wil ik niet met de pijn,
de andere mensen verstoren.

Bekijk het sprookje,
dan toch is met andere ogen,
en besef, dat het meerendeel,
heel hard is gelogen.

Het sprookje is voorbij,
het verhaal is uit,
het sprookje begint voor de ander.
maar het is niet meer van mij.
--------------------------------------

Een paar maanden nadat ik seksueel misbruikt ben, kreeg ik een vriend, eigenlijk achter terug denken daaraan, was het best snel.
Had verwacht dat ik de eerste jaren geen vriend meer hoefde.
Het tegendeel was waar, zag mijn buurjongen, niet mega knap, ook niet super lelijk, een gewone jongen,en werd opslag verliefd.
Leuk koppie, en ja,het was een wonder, maar hij vond mij ook leuk.
Iemand die nog niks wist over mijn nogal pijnlijke verleden.
Een nieuwe start,was op dat moment meer dan welkom in mijn leven.

De eerste paar maanden was het fantastisch, leerde van seks genieten,ookal was het in het begin best eng, maar langzaam leerde ik dat het ook leuk en fijn kon zijn. Het was niet waauw, wat is dit fantastisch, was onervaren, dus dat kun je ook niet verwachten, maar fijn was het wel weer.

Toch veranderde A. Het was niet meer alleen leuk en fijn. De hele relatie niet meer. Hij behandelde me best slecht, gaf me voor de gein klappen,maar beloofde daarna beterschap, ik was een naif 16 jarig meisje, en tuinde er met open ogen in.
Ik deed alles voor hem in die tijd, alles om hem niet kwijt te raken, want ookal was het vaak een ramp, toch wist ik,dat het ook anders kon. Héél anders.

Zo'n eerste liefde, doet soms rare dingen met je, ik kwam er achter, hij schold me uit, zocht ruzie voor niks, ging ik naar buiten met vriendinnen weg,of gewoon voor de deur, stond hij me in de gaten te houden, en kon het niet vaak niet laten, dat als ik naar boven liep, om naar huis te gaan, dan in een keer zijn voordeur open te zwaaien, en me toch beleefd, maar dreigend uitleg vroeg.

Het werd nog rotter, toen er een ongeluk gebeurde tijdens het vrijen.
Tijdens de goede periodes hadden we natuurlijk ook seks.
Het verhaal, wat je normaal alleen bij andere hoorde, werd ook mijn verhaal, het condoom scheurde.
Dacht er vaak aan, en nam ook mijn moeder in vertrouwen, toen ik een tijdje later, best wel snel eigenlijk, al eetbuien kreeg, en misselijk was in de ochtend.

Ik vertelde het A. ook, voor hem was het duidelijk,hij wilde dat kindje. Gaf een kus op mijn buik. Zijn woorde waren, dan zijn we nu met zijn drietjes.
Onbedoeld kreeg ik kippenvel,dat kindje, als ik het zou houden,zou al mijn liefde krijgen, zou mijn leven voor dat kind geven als het daarom vroeg.
Maar dan zou het wel met zijn tweetjes worden, want hij had geen werk, hij was manisch depressief, schreeuwde vaak genoeg dat ie zelfmoord pleegde, vooral als ik twijfelde aan ons, en het hele gebeuren.

Twijfels zorgde ervoor, dat ik voor de zoveelste tijd een zware tijd kreeg.
IK had ook beter moeten opletten, ik ontken dat zeker niet, dit was onze verantwoordelijkheid geweest, en blijkbaar konden we dat niet eens aan.
IK was nog niet eens aan de pil, wel al de doker gebeld voor een receptje enzo, maar moest dat halen. En de condoom is veilig,als je het goed gebruikt, maar 100% zekerheid heb je nooit.

IK heb heel wat schuldgevoelens gevoeld. Veel nagedacht in die periode,maar toen A. van balkon schreeuwde dat ie zelfmoord zou plegen,wist ik dat ik het kindje niet kon houden.
Daarvoor hadden we een gesprek,met mijn moeder,zijn moeder,A. en ik.
Hij zou werk zoeken, maar ik kende hem goed genoeg om te beseffen dat als ie al werk ging zoeken, het te zwaar zou worden.
Hij had het nooit langer dan een maand of 2 uitgehouden.
Ondertussen was hij blind, en wilde perse het kind.
Aangezien hij nog steeds liep te dreigen met zelfmoord, heb ik het kindje stiekem laten weghalen.
Zag daarna de echo die was gemaakt voor de abortus, om te zien hoelang ik ongeveer zwanger was. Het was niet meer dan een wit stipje, maar het zorgde er wel voor,dat ik een brok in mijn keel kreeg, die er een hele tijd heb gezeten.

Ik zal ook niet ontkennen dat ik mezelf heb afgevraagd, wie ik ben om een kindje te vermoorde, vooral in het begin.
Maar wie was ik dan om een kindje te laten komen, waar ik niet goed voor kon zorgen,omdat de relatie tussen A. en mij een ramp was, en hij niet ging werken, en ik nog niet wist dat ik ging werken.
De bedoeling was dat ik gewoon mijn school zou afmaken.

Ik wist diep van binnen, dat ik er nog niet aan toe was, en heb A. pas verteld dat ik een abortus heb laten plegen, toen het al uit was.
Wel uit wraak, door zijn zelfmoordpoging.

Zijn zelfmoordpoging heeft ie gedaan op 20 november 2006.

Ik hoorde s'ochtends dat ie in onze huiskamer zat, en hoorde hem zachtjes praten met mijn moeder.
Ik had het pas uitgemaakt, en wist niet waarom hij er was.
Ik was niet meer zwanger, dus daar kon ie niet voor komen, en wat had ie nog te zoeken hier?
Ik liep slaperig de huiskamer in, en begroete ze.
Werd langzaam maar zeker wat meer helder,en ben achter de computer gaan zitten.
Toen begon ie over ons, voor mij was dat verleden tijd. Heb tegen gezegd dat ik het niet meer zag zitten een relatie met hem, bovendien, met niemand meer. Ik wilde rust, en alles verwerken, of tenminste proberen te verwerken.
Hij werd daar stil van, en zat  stil op de bank, toen drukte hij zijn sigaret uit, en stond op.
Toen heb ik wel gezegd dat ie rustig aan moest doen.
Ookal was het uit, had gehoopt dat we wel normaal met elkaar konden omgaan.
Hij zei iets, weet niet meer wat, en trok de deur achter zich dicht.
Mijn moeder ging afwassen, en ik hoorde geluid op zolder,wat precies boven ons is.
En zei nog tegen mijn moeder, als ie maar niet echt zelfmoord gaat plegen.
Mijn moeder en ik maakte er nog een paar grapjes over. Hij had het zovaak gezegd, dat het bijna grappig was.En de mensen die het hardst gillen, dat ze zichzelf van hun leven gaan beroven, die doen het juist niet, het zijn de stille mensen die het doen, die zeggen het niet van te voren.

Toen hoorde we hem opeens hoeste,en het klonk als kokhalzen, dit keer niet op zolder,maar achter onze voordeur, we hadden niks ergs verwacht, en mijn moeder deed de deur open, en ik stond achter haar.
Tot onze verbazing, had hij zichzelf opgehangen, hij hing helemaal slap, was blauw,had overgegeven, en waarschijnlijk een beetje geplast,zijn broek was een beetje geel. Zijn ogen waren dicht, mijn moeder schreeuwde tegen mij dat ik een mes moest pakken, maar ik stond alleen maar stil,en hoorde niks,en zat naar het beeld voor me te staren.
Mijn moeder rende langs me heen, en ik hoorde haar nog in de la een mes pakken.
Ik kon het niet meer aanzien, en ben naar mijn moeders slaapkamer gerend, en ben op het vensterbankje gaan zitten, terwijl ik mijn tranen liep lopen.
Verdoofd en trillend liep ik naar de huiskamer, waar hij op de bank zat, nog steeds heel slap,en hij pakte mijn hand, en zijn hele hand was klam,of het was mijn hand, en de zweet die ik voelde kan ook nog.
Hij probeerde te praten, verstond hem niet, was heel schor.
Mijn moeder heeft zijn moeder gebeld op het werk, en die kwam gelijk naar ons toe, toen hebben we hem eindelijk zover gekregen dat ie in mijn bed ging liggen, om even bij te komen, of te slapen.

Hij wilde nooit hulp, dus toen hij op mijn bed lag, heeft mijn moeder de voordeur op slot gedraaid, en heeft hulp gehaald.
Ik ben later naar hem toe gegaan, ookal was het uit,maar de schrik zat er goed in, en vond dit toch wel heel, heel erg.
Ben bij hem op bed gaan zitten, zachtjes zei hij dat hij me niet kwijt wilde,ik glimlachte maar, na die zelfmoordpoging van een halfuur geleden kon ik moeilijk zeggen dat ik het meende, en dat ik hem echt nooit meer terug wil.

De hulp kwam, het touw hing nog, de spuug lag er nog. Ik ben nog langs die zooi gelopen om boven zijn telefoon en sleutels op te halen.
Ik heb geprobeerd in zijn mobiel te kijken, waarom weet ik niet, maar misschien dat ie toch nog iemand een afscheids sms-je had gestuurd,maar zijn telefoon stond uit. En wist zijn wachtwoord niet.

Hij moest naar het ziekenhuis, zijn eigen moeder wilde hij niet mee hebben, maar mijn moeder wel, en ik moest ook mee van hem.
In totaal hebben we drie uur in het ziekenhuis gezeten,langzaam werd hij weer helder, en hij had wel verwacht dat ie gelijk weer naar huis kon.
En wilde met mij naar huis lopen, mijn moeder zei niks ervan, en later bleek dat ie dus moest blijven.

In totaal heeft hij 3 weken ofzo op een psychiatrische afdeling daar gezeten. Hij belde me nog een keer, en hebben we lang gesproken, maar alleen over koetjes en kalfjes.
Toen kwam zijn moeder s'avonds bij ons langs, met een brief dat hij het uitmaakt, want hij wilde niets meer mij.
Waarop ik begon te lachen, en dus zei, dat ik het al een tijdje terug had uitgemaakt.
Blijkbaar wilde hij die eer hebben, en ik vond het allang best, het betekende dat ik geen problemen meer kreeg door hem, en ik van dat zelfmoord gedoe af was.

Toen ie eenmaal terug was thuis, negeerde hij me,en ik hem. Het was goed zo, we hebben elkaar een keer nog heel erg uitgescholden, ook via een  één of andere site.
En verder hoor ik af en toe van mensen wat ie van plan is enzovoort.
Maar dat hoofdstuk heb ik voorgoed gesloten.

Het doet me toch alleen maar pijn als ik hem zag, want als ik hem zag, zag ik hem hangen in het trappenhuis voor onze deur.

Verder weet ik dat ie daarna nog een vriendin kreeg, maar hoorde hem schreeuwen tegen haar, en zij tegen hem. Ik wist gewoon dat zoals hij mij behandeld had, dat ie al zijn vorige vriendinnen ook zo heeft behandeld,en de vriendinnen die hij nog krijgt, ook.
Ik had medelijden met zijn nieuwe meisje, ik had constant met hem ruzie, in de box vooral,waardoor de hele buurt mee kon genieten.
En volgens mij ziet hij vrouwen niet als gelijke.
Het is zelfs zo,dat ik denk dat hij niet beter weet. Zijn vader was ook geen heilige hoorde ik van zijn moeder.
Maar voor A. was zijn vader een soort held, hij bedreigde zijn moeder.
Misschien is het gewoon een gebrek van opvoeding.


Maar het is oke zo, de nachtmerrie's zijn voorbij, en de beelde krijg ik alleen terug als ik er uitgebreid over vertel zoals nu.
Dan ruik ik zelfs nog hoe hij rook, en wordt elk detail opeens weer helder.
Maar verder kan ik het inmiddels wel loslaten.

Dit gaat over de periode dat ik naar de middelbare school ging,was nooit mega populair, maar kende genoeg mensen, en ookal was ik in het begin een beetje stil,toch had ik een vaste groep.
Of dat nou mijn vriendinnen waren, nee denk het niet achteraf,maar kon toch met ze lachen, en we vertelde elkaar behoorlijk veel.
Voornamelijk hun waren het die dingen vertelde, ik zat meer zoals ze het zeggen, de kat uit de boom te kijken. Toch trok ik mijn mond op de goede momenten open, en het was hoe dan ook gezellig.

Tuurlijk werd ik wel is in de steek gelaten door mensen, ik neem het één meisje heel erg kwalijk, ja, bij haar kon ik zeggen dat ze mijn vriendin was. Ik noem haar hier maar even Z. Met Z. zat ik iedere pauze, vooral in het begin van de brugklas, we hadden best veel gemeen. En spraken overal over. Toch liet ze me in de steek,met behoorlijk pijnlijke woorde. Tijdens een ruzie is het uit de hand en vanaf dat moment, kon er alleen een glimlachje vanaf,maar dat alleen omdat we klasgenootjes waren, en zeiden we elkaar af en toe gedag.

Zo ging het ongeveer door tot de 3e van de middelbare school, had drukke klasgenoten, maar ookal waren mijn cijfers nou niet iets om mega trots op te zijn, toch had ik goede rapporten.
Ja, wiskunde was een nachtmerrie,maar engels ging goed, en nederlands ook.
En met de rest van de vakken had ik ook nooit zoveel problemen, Was geen uitzondering in de klas,maar zeker ook niet de slecht.
Ik had het niet naar mijn zin in de 2e, en in het 3e jaar koos ik voor verzorging, wat inhield,merkte ik later,dat ik alleen met meiden in de klas zat. Vooral toen K. bij mij in de klas kwam, we werden vriendinnen, helaas is dat contact nu een beetje verwaterd, maar hoop der ooit nog is te zien.
We lachten overal om, en noemde elkaar geiten en weet ik veel wat.
Ja, we hadden plezier,en mis haar toch wel een beetje als ik haar krabbeltjes lees in mijn oude agenda.

Verzorging vond ik best leuk, het was niet iets wat ik dolgraag wilde,maar wel wat ik het meest wilde op dat moment.
Je kon uit een paar dingen kiezen, en verzorging sprak me toch het meest aan. Wilde zoiezo met mensen gaan werken, en had al in gedachten stewardess te worden, niet op een gewoon vliegtuig, nee wilde persé op een boeing 747.
Maar mocht dat niks worden, kon ik altijd de verzorging nog in.

Tot op een dag, een dag op school.
Het zou een gewone dag worden, het begon helaas al ellendig.
Te veel tussen uren, te veel mensen met wie ik die niet wilde doorbrengen.
Ik was een beetje op mezelf,wilde aan mijn toekomst werken,en was wat volwassener dan de meeste mensen van mijn leeftijd, was toen 15.
Mede door de dingen die ik meegemaakt heb, op jongere leeftijd.

Toch kwam er een meisje aan, die had ook 2 tussenuren, en haar mocht ik wel. Dus werd het in begin toch gezellig.
Tot we de hekken uitliepen van de school, en er twee jongens op de motorkap van een auto zaten. Ik voelde hoe ik me langzamer hand steeds ongemakkelijker ging voelen, zo'n vaag voorgevoel.
Op dat moment wist ik niet wat me te wachten stond, ze vroegen aan mijn vriendin en mij of we rookte, en of we een sigaretje voor ze hadden. Mijn vriendin begon ze te woord staan, maar door mijn rotgevoel, ben ik een beetje op de stoep gaan rondlopen. Achteraf gezien had ik moeten weglopen, weg van de nachtmerrie, die toen begon.
We liepen eindelijk samen weg, mijn vriendin wilde toch een sigaretje regelen, vroeg het aan een vreemde man, en kreeg er één.
Ze vroegen aan mij rare dingen, waarop ik antwoorde dat ze het niks aan gingen.
Wat moest ik? eerste keer dat jongens aan me vroegen, en het voelde niet goed, het voelde alsof mijn gedachtes hun eigen weg volgde, en het ene een andere beeld schoot door mijn hoofd.
Ik ben toen binnen de schoolhekken gaan staan,juist daarom.
Hun kwamen ons achterna.

Toen moesten we weer een les volgen,en daarna waren we vrij.
Na school stonden ze er nog, schijnbaar mij opgewacht, want ze liepen rechtstreeks naar mij toe.

Ik ga hier nu niet in details treden, het einde van die middag was, dat het echt in een nachtmerrie uitdraaide.
Kreeg mijn eerste seksuele ervaring,maar wel gedwongen.
Een getuige had de politie gebeld, nadat ik bij hun seksuele handelingen moest uitvoeren van ze.
Het waren niet alleen 2 jongens die mij dwongen om dingen te doen bij ze. Het was een grote groep geworden, heb ruzie gezocht met een van de jongens die me dwong. Ik kon niet meer,en er schoot door mijn hoofd,dat ik nu wel een H**r moest zijn.
De grote groep rende opeens allemaal weg,ik dacht zat ze gewoon weg gingen, dat hun het nu genoeg vonden, omdat ik tegen bleef werken.
Maar ik draaide me om, achter een muur vandaan, en zeg 2 politie auto's staan, met daarbij een paar jongens.
Ik liep weg, maar ging toch terug, de politie begreep gelijk dat ik dan "dat meisje"was.

Ik had verwacht dat ik de schuld kreeg, in de auto storte ik helemaal neer, huilend vertelde ik dat ze me beloofde te laten gaan als ik deed wat hun zeiden, Dat ze me naar de tram zouden brengen,maar dat ze maar door gingen enzo.
In plaats van een preek krijgen van hun, gaven ze me een zakdoekje, en werden er twee jongens opgepakt.
We hebben later mijn moeder opgehaald, en even later kwam haar vriend naar het zedenbureau.
Het werd een zware avond, een zware tijd brak aan.
Die zelfde avond, werd ik verhoord, en werden er DNA- sporen van me afgenomen,ook had ik een spiegelconfrontatie, helaas herkende ik er geen een van de twee jongens die waren opgepakt.
De volgende dag moest ik terug komen.
Daarna hoorde ik af en toe nog wel is wat van ze,maar mijn moeder belde ze vaak op, om te horen of ze al wat meer wisten.

We hadden een hele tijd niks van ze gehoort, en ik werd uitgescholden op straat voor H**r en weet ik veel wat. Voelde me nergens in mijn eigen buurt veilig.
Ben van die school af gegaan. Er bleken veel jongens op die school te zitten.
Wel heb ik afscheid genomen van de meiden van mijn klas. Het was een zwaar avond, de tranen stonden in mijn ogen, maar kon ze niet laten lopen, wilde dat niet,wilde me sterk houden.
Kreeg een lieve kaart van ze, met allemaal lieve berichtjes erin.
Ik heb die kaart vaak gelezen, om er kracht uit te halen.

Ik heb een paar maanden thuis gezeten, ben naar een psycholoog geweest, en ben later naar een nieuwe school gegaan.
Ben niet verder gekomen dan de 3e op mijn nieuwe school.
Mijn cijfers waren rampzalig, kon mijn hoofd er niet bij houden.

Ook had ik inmiddels een vriend, maar daar vertel ik in mijn volgende
log over.

Ik kan jullie wel melden, dat ik seksueel misbruikt ben, in 2005, en dat nog niet zo lang de rechtzaak is geweest.
Ze moesten schade vergoeding betalen, een paar van de daders hadden al een paar maanden in de gevangenis gezeten,maar ja, ze zijn even oud als mij, ook toen het gebeurde, dus veel maande cel straf hebben ze niet gekregen de langste was 4 maanden, en dat was dan voor de hoofddader, die ook naar een instelling moest, om manieren bij te krijgen en te leren hoe die met seksueliteit moest omgaan.
Helaas tijdens de rechtzaak is gebleken dat ze alles als een grote grap zagen (ik ben niet geweest naar de rechtzaak, mijn moeders vriend wel) en er totaal niks van geleerd hadden.

Ze zijn zelfs in hogerberoep gegaan, ze wilde die schadevergoeding niet betalen, eentje heeft wel betaald, maar nu nog de andere jongens.
En dat hogerberoep was 19 november, nog niks van gehoord, dus daar bel ik maandag zelf maar over.

Mijn moeder had wel een nieuwe vriend,maar het werd wat tussen hun, toen mijn ouders echt uit elkaar waren,daarvoor waren ze collega´s en kon mijn moeder met haar verhaal bij hem terecht.

Toen ik hem voor het eerst ontmoete,was dat bij een vriendin van mijn moeder, ook een collegaatje.
Ik moest lachen om zijn geintjes,mocht hem wel.
Toch heb ik zeker het eerste anderhalf jaar de boel toch een beetje verziekt met mijn gedrag, accepteerde hem niet gelijk, en toch mocht ik hem wel, heb hem nooit gehaat, en wilde hem nooit weg hebben. Maar als ie mijn moeder een kus gaf, dan flipte ik al, en smeet met alle deuren die ik maar tegen kwam,of waar ik dicht bij stond. Raar, maar toen ie in de zomer mijn veters strikte voor me, gaf ik hem een kusje, voor de eerste keer. Nu kan ik niet geloven dat ik zo raar deed, en het verpeste voor ze, maar het is goedkomen.

Toch was het niet helemaal super, hij had nog een vriendin.
Daar was ie al een tijdje mee, en ookal hield ie nog zoveel van mijn moeder, en niet meer van haar, het uitmaken kon ie niet.
Het enigste wat ik van haar kon zeggen toen ik haar voor het eerst zag,was dat ik haar lelijk vond ofzo.
En mocht ik het niet gezegd hebben, bij deze, ik dacht het zeker wel!

Ook waren we steeds aan het verhuizen, en kon mijn echte vader ons toch niet met rust laten.
Zocht onze woonplaats, en deed heel erg vervelend, terwijl we het ookal niet makkelijk hadden met de andere vriendin.
We hebben zelfs bij mijn stiefvaders ex gewoont, omdat we geen woonplaats konden vinden.
Ook hebben we nog bij zijn broer gewoont, en zijn gezin.

Toen gingen we uiteindelijk wonen bij zijn ouders, heel lieve mensen.
Het werden automatisch mijn opa en oma, we sliepen met zijn drietjes in een klein kamertje, maar we hadden een dak boven ons hoofd. En daar waren we al blij mee.

We kregen heel goed nieuws na een tijdje, mijn moeder was zwanger! wauw, ik kreeg een broertje of zusje
Heb zelf dat ding vast gehouden waarmee ze echo´s maakte, en op een avond zat mijn moeder in het kleine kamertje, en legte ze mijn hand op haar buik, en inderdaad, je voelde het kindje.
Gelukkig waren we toen wel, we woonde bij zijn ouders, mijn moeders vriend had nog een vriendin, en mijn moeder was zwanger!
Als ik er achteraf aan nadenk, was het best een gekkenhuis eigenlijk.

Toen begon een nachtmerrie,mijn moeder begon bloed te verliezen,en is uiteindelijk midde in de nacht naar t ziekenhuis gegaan met mijn opa.
Daarna kreeg ik te horen dat ze haar kindje was verloren, en ik mijn broertje. Veel herinner ik me er niet van, voel alleen nu de pijn, en weet alleen nu wat ik er over denk. Denk dat ik toch iets te jong was, om alles te beseffen.

Wel hadden we een foto van hem, waar ie ligt op een wit kleedje, en ook natuurlijk de echo´s.
Er bleek niks mis te zijn met het kindje,wat nog nogal frusterend is, want het jochie was gezond,alleen de placenta niet.
Het jochie kreeg een mooie naam, Joey,  10.08.2000 is de dag dat ie helaas van ons weg werd genomen.
Eerst wisten we alleen dat ie cremeerd was, 2 april, maar nu weten we ook waar die uitgestrooid is, en gelukkig heel dicht bij onze woning nu! best toevallig, maar we kunnen er nu wel vaak heen, zijn plekkie staat vol met bloemen,een vlindertje, een lantaarntje,  en met kerst dit jaar stond er een kerststukje, echt heel mooi.


Toen we na nog meer ellende eindelijk deze woning kregen, eindelijk een plekkie voor ons drietjes, werd ook dat weer verstoord.
Ik zat die middag rustig op me bed, en opeens komt mijn moeder me kamer binnen, Ja Jen, oma is overleden vandaag.
Ik geloofde het niet, toen mijn moeder en haar vriend naar het ziekenhuis waren,heb ik muziek gedraaid.
Later hoorde ik dat ze gestorven is op de bank, aan een hartaanval, ze had suikerziekte,en was naar de buurman geweest, die kon dingen opmeten,  en er was iets te hoog, waarschijnlijk haar bloedruk, maar weet het niet 100% zeker. Maar ze durfde niet naar de dokter, en had de buurman laten beloven niks te zeggen tegen haar man.
Of er iets aan gedaan had kunnen worden als ze wel naar de dokter was geweest, weet ik niet.
Ze was nu overleden, en er over te gaan piekeren is een optie,maar je krijgt haar er niet mee terug.

De afscheid, dat haar kist nog open stond, toen liep ik naar de kist, met mijn moeder en haar vriend. Ik zag haar liggen, haar ogen dicht,
ik begon te huilen, en stopte ook niet meer.
Het was te echt,  te pijnlijk. 

Om een heel lang verhaal in te korte, we wonen nog steeds in dezelfde woning, mijn moeders vriend heeft na ruim 8 jaar met zijn ex gebroken. Wat waren we gelukkig!!

Mijn broer hebben we na een aantal jaren niet gezien,wel weer gezien.
Helaas verliep dat niet vlekkeloos, en hebben we nu al een paar weken niks meer van hem gehoord,hij heeft toen een weekendje bij ons gelogeerd, maar het is toch mis gegaan, hij loog te veel,en maakte een soort misbruik van mijn moeder en haar aanstaande man.

jawel, ze gaan trouwen, 27/05/2008!!
IK word 09/05/2008 18 en en dus getuige van mijn moeders vriend!!

09-05-1990, De allereerste dag dat ik voor de eerste keer mijn ogen opende,en de wereld in keek, nog niet wist,wat ik binnen nu en bijna 18 jaar mee zou maken.

Ik woonde vroeger, bij mijn beide ouders en mijn oudere broer, wel merkte ik, toen ik eenmaal wat ouder werd,dat mijn ouders veel ruzies hadden.
Ik hoorde dan mijn moeder schreeuwen,en mijn vader hoorde ik mijn moeder slaan. Zei niks erover, maar lag wel te trillen in mijn bed. Als mijn vader nuchter was, kon ie best normaal zijn eigenlijk,maar hij was bijna nooit nuchter,  zoop te veel, keek te weinig naar zijn gezin om,waarschijnlijk besefte hij op dat moment niet eens dat ie dat wel is kwijt kon raken. Hij heeft tot het allerlaaste moment, gedacht dat mijn moeder bij hem zou blijven, al was dat alleen maar omdat ie dacht dat mijn moeder zonder hem niks voorstelde, achteraf bleek het tegendeel waar te zijn. Hij heeft mijn moeder zoveel pijn gedaan, niet eens alleen geestelijk,maar voornamelijk ook lichamelijk, hij trapte tegen haar benen, heeft haar geprobeerd te wurgen, en hij heeft haar proberen te verzuipen. Op de laaste avond was het de druppel,me moeder heeft gesmeekt en gegild om mijn broer en mij, tevergeefs.

Mijn moeder was dus weg, mijn broer en ik werde de volgende ochtend wakker, vragend waar mama was, en eerlijk antwoord hebben we nooit gehad.
Mijn moeder zou vreemd zijn gegaan, en daarom was ze weg.
Ik dacht dat ik de enigste was die wist wat er daadwerkelijk aan de hand was, ze werd in elkaar geslagen, en is daarom weggegaan.
Pas toen ik mijn broer een tijdje geleden zag, kreeg ik te horen dat hij het al die tijd ookal wist.
Waarom wij het er nooit samen over hebben gehad, weet ik niet, ik was tenslotte 7/8. en mocht pas op mijn 9e naar mijn moeder.

Mijn broer en ik mochten niet naar onze moeder toe, ik verzette me nog wel is tegen dingen,zo vond ik het nodig om weg te lopen toen mijn vader thuis was, volgens mij heeft hij niet eens gemerkt dat ik weg was, kwam niet verder dan de hoek van de straat, ik bedoel maar, waar kon ik heen? niet naar de buren, zij geloofde mijn vader, volgens mij vonden ze hem een god ofzo, niemand die twijfelde aan zijn verhaal.
Niemand die mijn broer en mij hielp toen we eenmaal verwaarloosd en wel nog bij onze "papa" woonde. Getreiterd werde we op school wel, douchen deden we niet iedere dag, en met een zooitje honden is het ook niet bevordelijk voor de hygienne.

Uiteindelijk zocht mijn vader contact met mijn moeder, om de scheiding te regelen, mijn broer begon spontaan te huilen toen ie hoorde dat de honden nu wel weg moesten. We mochten ook kiezen bij wie we mochten wonen.
Mijn broer koos na een korte stilte voor mijn vader,
Ik durfde het niet te zeggen, als ik eraan terug denk, voel ik nu nog die blik van mijn vader,maar toch knikte ik richting mijn moeder.
Haar zorg en liefde had ik nodig, ik had een moeder nodig, ik had háár nodig, ik wilde niets liever dan bij mijn mama zijn. Degene waar ik zoveel respect voor had.

Ik herinner me opeens een avond, een van de avonden van de vele ruzies, ik begon te huilen en mijn moeder kwam naar boven, mijn vader ook, maar dan wel om mijn moeder aan haar haar naar beneden te sleuren.

Ik zal dat nooit vergeten.


Mijn broer en ik hadden in ieder geval gekozen,diep van binnen was ik opgelucht, blij dat we nu verder konden met ons leven.
Maar niks is minder waar, mijn vader bleef tegenwerken.
Mijn moeder mocht ik nog steeds niet zien, toch zag ik haar soms als mij stiekem van school af kwam halen, dan zat ik te later te huilen, omdat ik zo graag met haar mee had gewild,maar het kon niet, het mocht niet.

We werden verwaarloosd,kregen af en toe wat geld, waarvan we naar de snackbar gingen, we moesten toch eten he?
De meiden waren aardig die er werkte, en aangezien mijn vader steeds aan de overkant zat in de kroeg, kende die meiden ons ookal snel.

Al die tijd ging het zo door, tot we gingen verhuizen, daar leefde mijn broer en ik zo'n beetje met zijn tweetjes, onze vader zagen we nooit, ja heel soms.

Tot het moment dat mijn broer op het idee kwam om van een kast af te springen, gewoon voor de gein, volgens hem durfde ik dat niet, en ik deed het juist als mensen zeiden,dat durf je niet.
Dus ik van die kast afspringen daarna mijn broer.
Ik sliep op een matras op de grond, dus daar kwamen we dan zacht en veilig op de grond,
De tweede keer dat ik sprong,voelde ik een pijnlijke steek in mijn enkel,ook werd die rood, en had mijn broer er ijs op gedaan.
Mijn vader had mijn broer zogenaamd al gebeld,waarschijnlijke durfde hij niet te bellen, want na dik een uur was hij er nog steeds niet.
Ik dus maar gebeld, gezegd dat ik gestruikeld was over de hond, we hebben toch een paar honden gehouden, maar er is er één verkocht, een sharpeitje, naar een groot land waar ze lekker rond kon rennen, en een paar zijn er ingeslapen,eentje omdat die stapelgek werd toen mijn moeder weg was.

Maar goed, ik was dus "gestruikeld" uiteindelijk kwam ie thuis, keek, en besloot toch dat we naar de eerste hulp moesten. Toen we eenmaal in het kamertje even moesten wachten, blies mijn vader in mijn gezicht, en vroeg of ie naar de drank rook, ik zei maar van niet.

Uiteindelijk bleek dat ik een gescheurde enkelband had, en dus een paar weken in het gips moest,en daarna nog een tijdje in het loopgips, en daarna gewoon verband.
Ik had krukken nodig, maar die kregen we niet mee.
In de auto op weg naar huis, hadden we het over mijn moeder,en ik zei dat ik naar haar toe wilde, tot mijn verbazing, was ie nu niet te beroerd of te egoistisch om mijn moeder op te bellen, morgen zou ik door haar opgehaald worden!!!

En inderdaad, die avond hebben we met zijn drietjes chinees gegeten, een goedmakertje misschien van mijn vader, maar dat gaf niks, we kregen eindelijk wat te eten, maar kreeg geen hap door mijn keel, en hinkelde naar mijn kamer.

Mijn moeder haalde me zelfs op, en mijn vader kon het opbrengen me naar de auto te tillen. Op dat moment besloot ik dat dit een afscheid was, want ik wilde nooit,maar dan ook nooit meer naar mijn vader gaan!!

Daarna ben ik wel is naar H. terug gegaan, mijn geboorteplaats om te winkelen en ben ik een paar keer mijn vader tegen gekomen, toen kon ik opeens wel nieuwe schoenen krijgen, en zelfs een neuspiercing.
Ik pakte het aan, maar ging toch lekker met me mama mee naar huis.

Allereerst natuurlijk welkom op mijn site, deze gaat voornamelijk over mijn verleden,er is zoveel gebeurd, je hoeft het zeer zeker niet te lezen, maar ik zou het op prijs stellen, als er ook geen negatieve reacties opkomen, ik schrijf dit voor mezelf, om alles nog een keer opnieuw mee te maken (in mijn gedachten)om daarna verder te gaan.

Ik vind het bijdeze ook heel rot, dat mijn oude weblog hier helaas verloren is gegaan door storingen, (zoiets las ik hier??) Maar ben ik maar al te blij, dat ik me nogmaals aanmelden kon.
Ik weet dat een paar mensen die dicht bij me staan, dit kunnen lezen, en dat zullen ze ook wel doen denk ik, het is tenslotte niet verboden, maar bij deze wil ik zeggen, bedankt voor jullie steun,en de kracht om niet op te geven, en er gewoon voor me te zijn.

Sommige dingen die hier komen te staan, zijn een beetje schokkend misschien, of misschien wel raar of eng, omdat het het onbekende is voor andere mensen. Geen idee, ik zeg dit alleen maar, zodat ik later niet lezen zal,dat ik dit had moeten vermelden.
Het is niet mega eng, en zal ook niks overdrijven,maar ik vond dat ik dit gewoon even moest schrijven.

Strakkies schrijf ik mijn 2e log, waar officiceel mijn verhaal begint,
van vroeger,maar als ik alles opgeschreven heb van mijn verleden,
zal ik zeker door schrijven met wat ik nu meemaak, enzovoort!!!

Liefs, Jen